سکوت شبانه

 

 

 

 

 

در شب تردید من ، برگ نگاه !

می روی با موج خاموشی کجا؟

ریشه ام از هوشیاری خورده آب:

من کجا ، خاک ِ فراموشی کجا.

 

دور بود از سبزه زار رنگ ها

زورق بستر فراز موج خواب.

پرتویی آیینه را لبریز کرد:

طرح من آلوده شد با آفتاب.

 

اندهی خم شد فراز شط نور:

چشم من در آب می بیند مرا.

سایه ی ترسی به ره لغزید و رفت.

جویباری خواب می بیند مرا.

 

در نسیم لغزشی رفتم به راه،

راه، نقش پای من از یاد برد.

سرگذشت من به لب ها ره نیافت:

ریگ باد آورده ای را باد برد.

 

 

سلامممممم

خوبیـــــــــــن ؟

من که اصلا خوب نیستم ...

حس و حالم بازم داغونه ...

.

.

.

.

خوش باشین

عاشق و عاشق و عاشق باشین

مراقب خودتون و دلهای مهربونتون باشین

مراقب باشین نامردا و بی محبت ها و .... روحتون رو خراب نکنن!

من که از زندگی و دنیای پست فطرت نارو خوردم ...

شما مراقب باشین از آدماش نارو نخورین که به مراتب بدتر از زندگی و روزگارن !

در پناه سازنده ی این دنیا و زورگار مزخرف

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در شنبه بیست و نهم تیر 1387 زمان 20:31دلتنگی | هیچ

 

 

 

می خوانمت چنان که شب خسته ، خواب را ...

می جویمت چنان که لب تشنه ، آب را ...

محو توام چنان که ستاره به چشم تو یا شبنم ِ سپیده دمان ، آفتاب را ...

بی تابم آن چنان که درختان برای باد یا کودکان خفته به گهواره ، خواب را ...

بایسته ایی چنان که تپیدن برای توست ...

بایسته ای چنان که تپیدن برای دل یا آن چنان که بال پریدن ، عقاب را ...

حتی اگر نباشی می آفرینمت چنان که التهاب بیابان ، سراب را ...

ای خواهشی که خواستنی تر از پاسخی ....

با چون تو پرسشی چه نیاز ، جواب را ... !

 

 

 

 

 

 

 

به نام پدر

سلام بابایی

درست هفت ماه و چهار روز هست که نیستی ...

فردا می دونی چه روزیه ؟؟؟؟

آره ... روز ِ پدر !!!!

بغض مثه یه سد ، راه گلومو بسته ...

اصلا نمی فهمم وقتی میگن حکمت !

حالم خوب نیست ... اصلا حالم خوب نیست ...

امروز به جای تو شیرینی بردم شعبه و سرپرستی .. مثه خودت که روز تولد حضرت فاطمه و

حضرت علی و تاریخ ازدواجشون شیرینی میدادی ، حالا من این کار رو انجام میدم

 امروز اساسی داغون بودم ...

کلی بهم ریخته بودم .... بچه ها داشتن بحث می کردن که برای باباهاشون چی بگیرن و

من ...

خلاصه اشک همه رو در آوردم ...

الآنی هم اینجا اشک بچه ها رو در آوردم ...

نمی دونم چه مرگمه باز  نمیای آرومم کنی ؟

چشامو می بندم و می گیرمت توی آغوشم ...

نفسهای آرومت ... دستای پر از عشقت ... نگاه مهربونت ... آغوش امنت ...

وااااااااااااای چه حس خوبیه که توی آغوش توام و سرم روی سینه ت ...

دوسِت دارم بابایی خیلییییییییییییییییییییییییییییییی

کنار گوشِت زمزمه می کنم : روزِت مبارک عشق ِ من

و چشامو باز می کنم ...

یــــــــــخ می زنم ...

دستام خالی و سرد ...

جای بوسه ت روی گونه م خالی ...

آغوشم بی تو ...

یه حس ِ بد !!!!

دلم برات تنگه ...

دوسِت دارم

 

 

 

روز ِ پدر مبارک

روز ِ مرد مبارک

 

 

 

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387 زمان 13:22دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

 

دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم ؟

 

تو صحبت ِ محبت ِ من باوَرَت نبود

 

من ترک ِ دوستی ز تو باور نمی کنم !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در سه شنبه هجدهم تیر 1387 زمان 18:51دلتنگی | هیچ

 

 

با کلی خجالت و شرمندگی و اینا ....

با کلی تاخیر و اینا...

تولدت مبارک  تقصیر خودته که تاریخ درست و حسابی از تولدت نمیگی !!!!

می خوای نفهمیم چند سالته ؟؟؟

 

با هفت آسمون پر از گلای یاس و میخک

با هفت تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولک

یه قلب عاشق با یه حس بیقرار و کوچک

فقط می خواد بهت بگه تولدت مبارک

تولدت مبارک سامی کوچولو  همون سامان جووووووووون

 

خلاصه که تقصیر خودته که دارم دیر بهت تبریک میگم !!!!

اصلا کسی تو رو می شناسه ؟

خب نشناسه !

مهم اینه که من می شناسمت !!!!

حالا همه فوضول درد بشن بی زحمت که سامی کوچولوووو کیه !!!

انقدر خوشم میاد همه رو کنجکاو کنم !!!

چه حالی میده هاااااا

 

امیدوارم که هزاررررررررررررررررررررررر سال زنده و سربلند باشی

سایه مامان و بابا هم روی سرت

منم باشم هاااااااا کنارت

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 زمان 9:18دلتنگی | هیچ

 

 

گر تو گرفتارم كني ، من با گرفتاري خوشم

 

 

 ور خوار چون خارم كني ، اي گل! بدان خواري خوشم

 

 

 

 

زان لب اگر كامم دهي ، يا آن كه دشنامم دهي

 

 

با اين خوشم با آن خوشم، با هر چه خوش داري خوشم

 

 

 

 

خواهي مرا گر بي نوا ، درد دلم را بي دوا

 

 

 ور صد ستم داري روا ، با آن ستمكاري خوشم

 

 

 

 

والاترين گوهر تويي ، داروي جان پرور تويي

 

 

 درمان دردم گر تويي ، در كنج بيماري خوشم

 

 

 

 

آيد گر از غم جان به لب،كي آيدم افغان به لب؟

 

 

با هر چه خواهد يار من ، در عالم ياري خوشم

 

 

 

 

اي بهترين غمخوار من ، از جان برم بار تو من

 

 

عشق است اگر باري گران ، با اين گران باري خوشم

 

 

 

 

اندر بهشت آرم بسر ، زيرا تو را دارم به بر

 

 

وزهر كسم خوشبخت تر ، زيرا تو مي داري خوشم

 

 

 

 

گر وصل وگر هجران بود، گر درد و گر درمان بود

 

 

"حالت" خوشم با اين و آن آري خوشم آري خوشم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در دوشنبه سوم تیر 1387 زمان 18:18دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

 

 

 

بُوَد که بار دگر بشنوم صدای تو را ؟

 

ببینم آن رخ ِ زیبای دلگشای تو را ؟

 

 

 

بگیرم آن سر ِ زلف و به روی دیده نهم

 

ببوسم آن سر و چشمان ِ دلرُبای تو را

 

 

 

ز بعد ِ اینمهم تلخی که می کشد دل ِ من

 

ببوسم آن لب ِ شیرین ِ جان فزای تو را

 

 

 

کی ام مجال ِ کنار ِ تو دست خواهد داد

 

که غرق ِ بوسه کنم باز دست و پای تو را

 

 

 

مباد روزی ِ چشم ِ من این چراغ امید

 

که خالی از تو ببینم شبی سرای تو را

 

 

 

دل ِ گرفته ی من کی چو غنچه باز شود

 

مگر صبا برساند به من هوای تو را

 

 

 

 

 

چنان تو در دل ِ من جا گرفته ای ، ای جان

 

 

که هیچکس نتواند گرفت جای تو را

 

 

 

 

 

ز روی خوب تو برخورده ام ، خوشا دل ِ من

 

که هم عطای تو را دید و هم لقای تو را

 

 

 

سزای خوبی ِ تو برنیامد از دستم

 

زمانه نیز چه بد می دهد سزای تو را

 

 

 

به ناز و نعمت ِ باغ ِ بهشت هم ندهم

 

کنار ِ سفره ی نان و پنیر و چای ِ تو را

 

 

 

به پایداری ِ آن عشق ِ سربلند قسم

 

که سایه ی تو به سر می بَرد وفای تو را

 

 

 

 

ه.ا.سایه

 

 

 

 

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1387 زمان 18:8دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پایداری برای تو

 

                              مهربانی با من است

 

هرگز بیهوده

 

                             نمی خواهمت

 

که می دانم

 

                             مرهم زخمهای گذشته ای

 

و زمان

 

               همیشه کهنه می کند

 

                                                  و از یاد می برد

اگر

 

              مهربانیت به تاخیر نیافتد !

 

و نیاز تو     

                           به من چیست ؟

 

بگو تا

 

            ببینی

 

                          زمان را

 

                                           که مغلوب من است !

 

 

 

ساناز.ش-مشهد 

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در دوشنبه بیستم خرداد 1387 زمان 18:46دلتنگی | هیچ

 

 

به نام او که به من رخصت داد تا بر زمین پا گذارم 

به نام او که به من رخصت داد تا عشق را بچشم

به نام او که به من عشق آموخت و اسوه ی مهربانی "  مادر " را به من عطا کرد

به نام او که به من راستی آموخت و اسوه ی صداقت و مردانگی " پدر " را به من بخشید

باز هم بهاری دیگر ...

من متولد بهارم ...

در بهار روییده ام و در بهار می رویانم ...

در بهار شکوفه می زنم و در بهار عاشق می شوم ...

باز هم تکرار می شود ... سیزدهم خردادماه یکهزار و سیصد و شصت و شش !!!

ساعت ۱۱ شب ...

بیمارستان مادر ...

و من نفس کشیدن می آغازم !!!

تکراری ترین روزی که هر سال می آید و من برای خودم جشن می گیرم ...

اما از آن تکرار مکرراتی که من از عمق جان دوستش می دارم ...

یا لطیف ترا برای مهربانی ات می ستایم و

ترا شاکرم از برای اجازه ی زندگی کردن ...

اجازه ی حیات و اجازه ی عاشق شدن ...

 

 

 

 

اینم کیک تولدم ...

موفق و پایدار باشین ...

عاشق و عاشق و عاشق باشین ...

مراقب خودتون و دلهای مهربونتون باشین ...

در پناه دوست

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 زمان 12:7دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

 

دلم برات تنگ شده ...

تو هنوز هم فانوس ِ این دریایی !

هنوز و همیشه !

منتظرم باش ...

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387 زمان 15:1دلتنگی | هیچ

 

 

 

نمی دانم چرا ؟!

نمی دانم چرا هنوز هم عاشقانه هایم رنگ تو دارند !

نمی دانم چرا هنوز هم تمنای مهربانی از تو دارم ...

دلم برای تو و نگاهت تنگ است ... نمی دانم چرا روزها و ساعت ها را می شمارم !

با اینکه می دانم آمدنی نخواهد بود ..

دلم برای آن التهاب روزانه و آن شور ِ شبانه تنگ است ...

دلم می خواهد سرت را بر سینه بفشارم و عطر گیسوانت را به مشام کشم !

دستانم را حلقه ای سازم بر اندامت و ترا سخت بر خود بفشارم و تنگ در

آغوش گیرم !

دست بر بازوانت بسایم و تمام پشتت از گردن تا کمر نوازش کنم ..

بازوان مردانه ات دیوانه ام می کند !

طپش قلبت مدهوشم می سازد ... مست ِ توام !

سر بلند می کنی و به من خیره می شوی ، غرق در چشمانت و

تشنه ی چشمه ی لبانت می شوم ...

انگشتانم را میان گیسوانت می برم ... موج و نرمی گیسوانت مرا به یاد دشت ِ

بی خزان ِ عشق می اندازد !

در امواج متلاطم نگاهت غوطه می خورم ...

هُرم نفسهایت بر صورتم می نوازد ... دست بر سینه ات می گذارم تا طپش ِ قلبت را

زیر دستم حس کنم ...

طپش عاصی ِ قلبت ، هُرم ِ نفسهایت ، داغی بدنت ، روحم را واله تر از پیش می کند...

دست بر بازوانت می گیرم ... بر گیسوانت چنگ می زنم ...

و از چشمه ی داغ و شیرین ِ لبانت می نوشم ...

....... چراغ خاموش ........!

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 زمان 13:39دلتنگی | هیچ

 

 

 

به ظرافت الماس و روشنی ستارگان ،

به نجابت حریر ماه بر بغض تیره ی شب ،

به سکوت ِ قفس آلودم و شاید هم به

قفس ِ پر از رنگ سکوتم ...

به سکوت ِ شبانه ام !!!!

به این چشمان درخشان از عشق ،

به لرزش صدایم و ارتعاش محسوس انگشتانم ،

به تپش بی وقفه ی قلبم که از دوری ات بی تاب است ...

به انتظارم ،

به حس ِ خوب و پاکی که به تو دارم !

به عشقم !!!!

شک نکن ............

دلواپسی ام از نبودت است ، نه از نخواستنت!!

که می دانم می خواهی و نمیایی !!!!!

می دانم می دانی و نمیایی !!!!!

هر شب که سر بر بالش خاطراتم می گذارم ، اقاقی های پشت پنجره

تا صبح با من همخوانی می کنند واژگان انتظار را ...

هر شب با یاد تو به بستر می روم و سر بر بالش می کوبم و

سیل اشکم را روان می کنم ...

کاش ندیده نمی گرفتی مرا !!!

اینهمه بی مهری از تو برایم غیرقابل باور است !!!

اما می دانم خودم مقصرم !

شاید هم تو ...

تو که اینهمه عاشقم کردی و من توان ِ عاشقی کردن نداشتم ...

شاید هم داشتم و نمی دانستم چگونه باید در برابرت

تسلیمش کنم ...

قلم بی اختیار از تو می نویسد ؟

آیا باور می کنی که من نخواهم از تو بنویسم و باز هم دفترم رنگ ِ تو بگیرد ؟

دفتر نارنجی ِ خاطراتم به یادت هست ؟؟؟؟

نیمه تمام ماند.... و دفتری آبی به جایش پر شد !!!!

آبی....

آبی....

آبی....

می دانی چرا آبی ؟ حتما می دانی !!!!!

آبی ِ خاطراتم رنگ و بوی تو دارد !

از تو می گویم و از تو می خواهم که برایم بگویی !!

عشق ِ تو در عروقم جریان دارد و بر قلبم حکمرانی می کند !

و بر عقلم می ستیزد که غرور را بشکن !!!

کاش قلبم می فهمید غروری ندارم برای تو !

من سراپا تو هستم چگونه می توانم بر خود در برابر خود مغرور باشم ؟!

تنها می ترسم ....

می ترسم از این اتصال ...

از اینکه جوابی ندهی !

شاید روزی از همین روزها زنگی از طرف من برایت به صدا درآمد !

از من مَرَنج اگر می خواهم راحت ترین سیم های اتصال را

در خطوط سیال فضا به هم پیوند دهم تا صدایت را بشنوم !!!

اما تو می توانی باز هم مرا ندیده بگیری !!!

باز هم پاسخی ندهی و .....

 

 

دلتنگم ...

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

سلام سلام سلام

خوبییییین ؟

سرما خوردم و صدام شدیدا خروسی شده !!

الآن هم از دکتر اومدم و به سلامتی کار رو پیچوندم ...

این روزا حالم خوب نیست !

همش حس می کنم مریضم !

یه چیزی کم دارم !

یه چیزی گم کردم !

به کسی نیاز دارم ! به نوازش ِ کلامی و مهری در سخن !

کسی نیست کمکم کنه ؟

 

موفق و پایدار باشین ...

در پناه خالق خودم و خودم و خودم و خودت !

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 زمان 10:25دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

چیزی برای نوشتن ندارم ...

فقط می دانم این سطور ِ مغشوش و بی تاب را که زنجیر می کنم و در

قالب ِ دلنوشته درمی آورم گویی ترا از درون صدا زده ام ...

از ژرفای دلم ... و تو بی درنگ پاسخ می دهی !!

اما در واقعیت که صدایت می زنم حتی انعکاس واژگان خودم نیز به گوشم

نمی رسد !

دلم برایت تنگ است ...

برای آن شبها ...

آن روزها ...

آن لحظات باهم بودن ...

نمی دانم ...

بیا و بازگرد ......

مرا عفو کن ............. نباید می گفتم ..

نه نه نه ...

این نه گدایی ِ عشق است و التماس ...

فقط ...

فقط گاهی گمان می برم شاید تو هم ...........

مرا ببخش !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

خودخواهی ِ مرا ندید بگیر ...

من برای دل ِ خودم ترا از تصمیمت و از خوشبختی ات بازمی دارم ؟!!!

نه اینچنین نیست ...

فقط ...

دلتنگم...

برای صدایت ... نوازش ِ کلامت و عشقی که در حرفهایت بود ...

بیا و ....

کاش برای لحظه ای می توانستم صدایت را بشنوم ..

کاش این اجازه را داشتم ...

نمی دانم ...

می دانم ...

نمی دانم چرا ...

می دانم چرا ...

هذیان می گویم و ..............

بیا و ......

 

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 زمان 19:15دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

 

 

 

 

به نام او كه اگر حكم كند ، ما همه محكوميم

 

 

باز هم دچار بازي كلمات مي شوم ... حروف از ذهنم به بيرون تراوش مي كنند و من

سراسيمه در پي  آنها براي تكميل پازل جملات !

هواي ابري و دلگرفته ... شعر سپيد و آسمان خاكستري رنگ ...

سبزي و طراوت درختان ، آسمان بغض آلود و زيبا و من دچار زندگي سخت و تلخ ماشيني !

من براي زندگي در طبيعت به دنيا آمده ام ... با دنياي تكنولوژي مانوس نيستم ..

كسلم و خسته از اينهمه چارچوب هاي قانونمند و خشك و سربي ...

دنياي من دنياي پروانه و اقاقيست و من اسير دنياي آهن و پولاد شده ام !!

من با درختان و پرنده ها ، با ابرها حرف مي زنم ... من با قطرات باران درددل مي كنم و

مي بارم و آدمهاي اطرافم مرا ديوانه خطاب مي كنند ! براستي اگر عاقل بودن زندگي ِ

شماست ... من مي خواهم تا ابديت ديوانه بمانم و زندگي كنم ...

من با يك قاصدك به پرواز مي آيم و بر بال ابرها به دشت ِ آبي ِ لايزال خواهم رسيد!

عشق و احساس ِ من از رنگ و جنس هوسهاي مختلف و اسكناس تانخورده ي چندين صفري

نيست ......... !

عشق و احساس ِ من طراوت باران دارد و من در كوير ِ بي احساسي تشنه ام !

خسته ام از اينهمه بي عشقي ، من عاشقم و آدميان مرا منع مي كنند ! دلم جايي دنج

مي خواهد براي نشستن و در رويا سفر كردن .. !

گوشه اي كه من باشم ، طبيعت ، آسمان و تو .......     و خدايي كه در اين نزديكيست !

ترا نيز به خلوتخانه خواهم برد ... سر بر سينه ات خواهم گذاشت و برايت از روشني و ترنم

شاعرانه خواهم گفت ! ترانه هايم از جنس اقاقي خواهند شد !

و ترا در لاي لاي ِ بهارانه ام زمزمه مي كنم ... و بر بالشي از جنس ِ حرير مي خوابانم ...

بر چشمانت بوسه مي زنم و برايت عاشقانه خواهم خواند !

سر بر سجده مي گذارم و خدايم را به شكرانه ي عطا كردن ِ تو و عشق ِ به تو مي ستايم !

 

عشق ِ پُر شور ِ من ...

                                         من ترا تا بي نهايت ِ آسمان خواهم پرستيد ... من از جنس ِ

خشت و آهن نيستم ... در كنار جنگل و رو به دريا مي تواني من ِ من را ببيني و من ِ حقيقي ِ

من را بشناسي و منتهاي احساسم را دريابي ... همانند پرنده اي در قفس ، در اين دنياي

بي مهري اسير شده ام ... دستان تو تنها بهانه ي من براي تاب آوردن در قفس است ...

اما بيا و دستان ِ مرا سخت بفشار و مرا از اين جهنم بِرَهان ...

بيا تا با هم به دل ِ طبيعت برويم و در قانون ِ عشق و آسمان زندگي كنيم ...

تا من بتوانم لحظه اي در سايه ي قامت ايستاي تو بياسايم و بازوان ترا بالش كنم ...

كاش بتوانيم دور از همه ي اين آهن ها و آدمهاي آهني براي خودمان باشيم ...

كاش با من باشي ....

تا ابديت ...

 

مي داني كه دوستت مي دارم ! مي دانم كه دوستم ...... ؟؟ ......

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 زمان 8:58دلتنگی | هیچ

 

 

 

 

 

 

به نام پادشاه بهار

 

 

حوالي ساعت 7 صبح ...

باد شديد ، دريا طوفاني ...

موج وحشي و عاصي به سمت ساحل ميومد و روي ماسه ها كوبيده ميشد !

دريا با خودش هم سر جنگ داشت ...

كفشامو درآوردم و شروع كردم توي آب راه رفتن ....

يه خط مشخص لب دريا توي ساحل راه مي رفتم تا وقتي موج خودشو به ساحل مي كوبه ،

پاهاي من تا مچ توي آب باشه ...

خنكاي آب تا مغز استخوانم ريشه ميكنه ...

راه ميرم و به خورشيد كه پشت ابرا قايم شده نگاه مي كنم و تنهامممممممم

باد ناسازگاري مي كنه ، شالم داره از روي سرم كنده ميشه ...

آب سرد و وحشي به پاهام مي كوبه و به دريا خيره ميشم ...

چرا من اينهمه دريا رو دوست دارم ؟

چرا وقتي دريا رو مي بينم اينهمه آرامش مي گيرم ؟

همه همينطورن ؟

چرا دريا حتي اگه غضبناك و وحشي هم باشه باز به من آرامش و عشق ميده ؟

چرا هر دفعه كه من رو به روي دريا مي ايستم اولين لحظه اي كه رسيدم يه جوري خسته و دلزده از دنيام ...

و وقتي دارم از دريا جدا ميشم و برمي گردم خونه ، تمام خستگي ها رفته و

من يه دنيا عاشقم واسه زندگي كردن و عشق ورزيدن و اميد !!!!

با اينكه امسال حالم از هرسال بدتر بود اما نمي دونم چه جوري بازم آروم شدم ؟

بازم با بابايي بودم و باهاش كنار دريا راه رفتم و حرف زدم و ...

شايد همه فكر كنن ديوونه شدم ...

اما چيكار كنم وقتي تمام لحظه هام حسش مي كنم و مي بينمش و باهام حرف مي زنه و ....

خلاصه ....

من پر از عشق و آرامش به خونه برگشتم ...

باز هم عاشقم ...

مي خواهم عشق را با تمام وجودم به تو هديه كنم ...

مي پذيري ؟

مي خواهم ذره ذره ي هستي ام را برايت فدا سازم ...

نمي دانم ... نمي دانم مرا مي پذيري يا نه !

نمي دانم لايق تو و احساس ناب تو هستم يا نه !

نمي دانم توان ِ عاشقي ات را دارم ؟!

اما تمام تلاشم را مي كنم ...

تمام توانم را براي عشق ِ تو مي گذارم ...

به تو ، خدايم و پدرم ثابت مي كنم آنچه را كه به من بخشيده اند برايم نفس است و من به بهترين

نحو تنفسش مي كنم ...

با عشق و اميد و آرزوهاي رنگين به سويت آمده ام و دستانم تنها دستان ِ تو را مي طلبند !

دستانم را بگير و بگذار باهم سختي ها را پشت سر گذاريم ...

تو تنها نيستي ! نمي گذارم تنها باشي...

به هر قيمتي ... بهاي با تو بودن را مي پردازم !!!!

با من خواهي ماند ؟

 

.....

سلام سلام سلام مهربوناي گل

خوبيييييييييييييييييين ؟

من كه حالم خيلي خوبه !

خيلي خوووووووووووب !

اميدوارم سال خوب و پر از اميدي داشته باشين ...

موفق و پايدار باشين

عاشق و عاشق و عاشق باشين

مراقب خودتون و دلهاي مهربونتون باشين

در پناه دوست

 

 

 

ساناز.ش-مشهد

 

 

 

 

 

نگارنده ~>SanaZ<~ در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 زمان 13:33دلتنگی | هیچ